December 2019: reisverslag missie Lesbos (deel 1)

Na zo’n tien dagen Lesbos zijn we weer terug in Nederland. Wat een wereld van verschil! De afgelopen periode hebben we met elkaar 15.000 warme winterjassen uit mogen delen aan mannen, vrouwen, kinderen, babys en zelfs aan ‘alleen reizende’ kinderen. Voor kinderen werden ook nog eens stevige schoenen of regenlaarzen uitgedeeld. Waar hier in Nederland iedereen al druk bezig is met de voorbereidingen van de komende feestdagen, zijn de vluchtelingen op de Griekse eilanden nog maar met één ding bezig en dat is de komende winter te overleven. Letterlijk!

Een enorme organisatie om deze winterdistributie voor elkaar te krijgen. Enorm veel respect voor Because we Carry die dit allemaal in goede banen geleid heeft! Ruim van te voren zijn vrijwilligers van deze organisatie het kamp ingegaan om iedereen van een armbandje te voorzien. (Weken daarvoor zijn er in Nederland 15.000 warme winterjassen ingezameld, gesorteerd en ingepakt voor transport! ) Er werden diverse kleuren armbandjes gebruikt die correspondeerden met de betreffende dag waarop de mensen hun warme winterjas in ontvangst mochten nemen.

Vier uur in de rij voor een jas
‘s Morgens vroeg stonden de mensen al in de rij om hun felbegeerde jas te passen. Vanwege de kou worden er dan diverse vuurtjes gestookt om zich bij te warmen. De wachttijd in de rij liep op tot wel zo’n 4 uur….en als men dan uiteindelijk aan de beurt was, dan begrijp je dat ze dan ook wel de mooiste jas wilden passen die beschikbaar was. Het zijn immers ook gewoon mensen net zoals jij en ik die ook gewoon voor het beste en mooiste willen gaan. Helaas moesten we er de vaart in houden en als de betreffende jas goed paste dan werd mevrouw of mijnheer vriendelijk verzocht om plaats te maken voor de volgende ‘klant’.

Niet voordringen!
Niet iedereen vond het geslaagd om zo lang in de rij te staan voordat men aan de beurt was. Sommigen dachten slim te zijn en lieten een vriend in de rij staan waarbij ze zelf uren later bij die desbetreffende vriend probeerden ‘aan te haken’. Maar helaas kwamen diegenen van een koude kermis thuis. Tussen de rijen wachtende liepen namelijk ook de crowd-controllers oftewel peace-makers die goed in de gaten hielden of dat mensen niet voordrongen. Ook de rij hield dit scherp in de gaten en regelmatig klonk dan ook: No line! No line. Taak was dan om deze mensen met zachte drang achter aan te laten sluiten. Dat ging niet altijd van een leien dakje, maar als je het één iemand toestaat, dan wil de rest ook en dan wordt het een chaos.

Op een zonnige dag viel het allemaal nog wel mee. Maar er waren ook hele koude en vooral natte dagen bij met een harde wind en dan is het als peacemaker al moeilijk om warm te blijven, laat staan voor deze mensen die met blote voeten op flipflops en in een t-shirt voor je staan. Dan is het echt een heel triest gezicht: kleine kinderen die het gelaten over zich heen laten komen, moeders met huilende babys op de arm…dan komt de ellende toch echt wel binnen hoor! Wij als vrijwilligers kunnen ‘s avonds lekker even een warme douche nemen en in een goed bed stappen, maar dat kunnen deze mensen helaas niet. Zie je natgeregende kleren maar droog te krijgen in je schamele koepeltentje… Niet dus!

Levende doden
Met vrolijke muziek probeerden we de mensen wat op te vrolijken en de kinderen wat afleiding te bezorgen. Super schrijnend zijn de lege blikken in de ogen van de mensen. Toen het thuisfront mij vroeg hoe het was en of het allemaal wel ging heb ik ook gezegd dat dit voor mij toch het hardste binnenkomt. Mensen die alle hoop lijken opgegeven te hebben. Murw zijn vanwege de onmenselijke toestanden in het kamp. De uitzichtloosheid. De ellende die ze meegemaakt hebben in een kort verleden. Psychische problemen hebben opgelopen door de meest verschrikkelijke dingen die ze meegemaakt hebben. Levende doden noemde ik hen… Je ziet dit bij ouderen, maar zelfs ook bij hele kleine kinderen. Ze zijn er wel maar toch ook niet…. Mensen lopen te hoesten en te kuchen, kinderen zijn chronisch aan de diaree (en er is een tekort aan luiers) Baby’s, die je even vast moet houden zodat mama even de handen vrij heeft, die je hoort en voelt reutelen… En dan te weten dat ook de medische zorg onvoldoende is…

Wat kunnen wij in ons kikkerlandje dan toch een hoop heisa maken om betrekkelijk kleine zaken. Geloof me dat wij het hier supergoed hebben in vergelijking met deze “opgesloten” mensen die geen zicht hebben op enige toekomst en van dag tot dag moeten zien te overleven. Tot voor kort hadden ook zij een leven van boompje – beestje – huisje en nu staan ze uren in de rij voor een schamele maaltijd met te weinig voedingsstoffen, uren in de rij voor één van de weinige toiletten, uren wachten voor een bezoek aan de medische post en nu weer uren in de rij voor een jas…. Zou jij je dit voor kunnen stellen? En dan maanden (zo niet jaren) wachten op wat er met jou en je kindertjes gaat gebeuren.

Maar wat een fantastische groep vrijwilligers hadden we om dit te kunnen doen. Iedereen met zijn of haar achtergrond, maar uiteindelijk allemaal met hetzelfde doel naar Lesbos gekomen: deze mensen een zonnestraal te bezorgen! (wordt vervolgd)

Zullen we allemaal ons hart laten spreken en deze mensen een beetje hoop bieden? Door het verstrekken van een slaapzak of tent, een muts, een deken of simpelweg een arm om hun schouder? Maak dan vandaag uw gift nog over ten name van:

Stichting  Take Care Of Your Neighbor
NL23  RBRB 0778 2365 36